Verlieslijst Kennemerbataljon 1946-1948

Auteur; Martin de Graaf

Voorwoord-1

Voorwoord.

November 2011, bezochten mijn vader (toen 87) en ik voor het eerst de herdenking bij het
Nederlands Indië Monument in Roermond en vervolgens de bataljons- reünie van het Kennemer-bataljon in November.

Een geweldige ervaring om 63 jaar na dato nog enkele vrienden van destijds te ontmoeten.
Mijn vader is nooit diep- gaand op zijn Indië-tijd ingegaan, maar na deze bezoeken rezen er bij mij wel vragen.
O.a. waarom heb ik nooit wat van die bewogen periode gehoord of geleerd? 
Meer dan 6200 slachtoffers, dit hoort toch in de geschiedenisboeken van elke middelbare school thuis?!
Gaandeweg ben ik er wel achter gekomen dat de meeste Indië-veteranen niet over hun emoties en belevingen praten, hetzij zo.
De oorzaak daartoe werd grotendeels gevoed door de toenmalige maatschappelijke opinie t.o.v. de strijd in Indonesië,
e.e.a. kent pas de laatste jaren een kentering.

Een omschrijving als ‘Gesneuveld te Tjiandjoer’ of ‘Door ongeval/ziekte overleden’, vond ik te summier, het offer daarvoor leek me te groot!
Deze bevindingen hebben me ertoe gebracht om een uitgebreid verliesregister op te stellen.
Zover dit tenminste nog mogelijk is, kan ik het nu nog aan enkele betrokkenen en familieleden vragen.
Foto-albums, (dag)-boeken waren goede hulpmiddelen en het boek ‘Laatste bericht”
van J. Kooistra, brachten eveneens verheldering.
De intentie is om dit register uiteindelijk als sluitstuk van een Herinneringsboek te gebruiken.

Voor wie,….en is dat dan niet te laat ?
Deels voor mezelf, maar eigenlijk voor de nog weinige in leven zijnde nabestaanden, sobats en hun familie.
Hun (klein-)kinderen zullen zich ooit wellicht afvragen wat hun opa daar in dat verre Indonesië gedaan heeft.

Uit dagboeken van Kennemer-soldaten;

     ‘Voor een gulden per dag, schietschijf van de TRI’
“We leven eigenlijk op de post uit Nederland.
Er worden daarin wel eens krantenknipsels mee gestuurd,
over de inhoud daarvan zijn we minder enthousiast.

We hebben niet de indruk dat de berichtgeving in Nederland erg reëel is.
De krantenknipsels vertellen ‘dat wij orde en rust’ aan het herstellen zijn,
weten ze wel wat hier gaande is?
Wel jammer dat er zo nu en dan door schermutselingen wel eens wat jongens sneuvelen……..”

     ‘We konden wel janken’.
2 secties liggen als beveiliging in een grote kampong die helemaal vóór ons is.
Ze lopen zelf patrouille en vallen de peloppers aan met mesjes,
die mensen hebben groot vertrouwen in ons.
We hoorden dat ze in gevaar zaten, dus wij zo snel mogelijk op de auto
en daar gingen we over de moeilijke weg.
Van de jongens hoorden we dat rondom extremisten lagen.
Noodlottiger wijze was juist in het begin van de avond
het bevel binnen gekomen dat die jongens in verkeerd gebied lagen
en onmiddellijk terug moesten
We konden wel janken, in plaats dat we die mensen helpen konden,
moesten we terug trekken!

      ‘Het is niet voor niets geweest !’
“De militaire doelstellingen waren goed, zover deze gestalte kregen zou dit respect moeten afdwingen.
Onze militairen hebben geen ‘verschroeide aarde-techniek’ toegepast, maar een stuk wederopbouw overgedragen.
We zouden daarvoor met trots over ons optreden moeten getuigen,
temeer omdat er veel voor geleden is en er veel van onze mede-soldaten voor gestorven zijn”.

Voorwoord-2

2011; de nieuwe plaquette bij het Nationaal Indië Monument in stadspark Hattem te Roermond.
De oude plaquette werd in de nacht op 17 Dec. 2010 gestolen (samen met veel andere plaquettes).
In 2011, nog nét voor de Indië-Herdenking in September werden nieuwe plaquettes herplaatst.
Tevens werd bij de plaquette van 2-4RI het (voorheen missende) OVW-embleem bijgevoegd.

Voorwoord-3

“Opdat zij met Eere mogen Rusten”

Voorwoord-4

Back to top of page